ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ LOGISTICS

Ο Πάνος Αγερίδης, πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Διοικήσεως Παραγωγής Προϊόντων και Υπηρεσιών (ΕΙΔΙΠ), στον 7ο όροφο της ΕΕΔΕ, στα Κάτω Πατήσια. Το ΕΙΔΙΠ συγκεντρώνει στους κόλπους του επιστήμονες, επαγγελματίες και στελέχη επιχειρήσεων από ένα ευρύτατο φάσμα δράσεων σε πανελλαδική κλίμακα.

ΠΑΝΟΣ ΑΓΕΡΙΔΗΣ (ΙΔΙΠ- ΕΕΔΕ): ΤΟ «ΤΡΙΨΕ - ΣΥΓΚΟΛΛΗΣΕ» ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ…

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 08/01/2014

 

Συνέντευξη στο Θανάση Αντωνίου

Ο πρόεδρος του πιο «παραγωγικού» από τα Ινστιτούτα της ΕΕΔΕ μιλάει στο L&M για όλη την ατζέντα της ελληνικής οικονομίας κι εκφράζει σκεπτικισμό για τα προβλήματα αλλά κι αισιοδοξία για το μέλλον..

Το Ελληνικό Ινστιτούτο Διοικήσεως Παραγωγής Προϊόντων & Υπηρεσιών (ΕΙΔΙΠ), ένα από τα παλαιότερα στην Ελληνική Εταιρεία Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ), συγκεντρώνει στις τάξεις του μερικά από τα πιο μάχιμα στελέχη των ελληνικών επιχειρήσεων. Το επιστημονικό, επαγγελματικό κι επιχειρηματικό βεληνεκές του Ινστιτούτου είναι εντυπωσιακά ευρύ, αφού καλύπτει τη βιομηχανία, τη μεταποίηση, κι εδώ και μερικά χρόνια και τον τομέα της παροχής υπηρεσιών. Επικεφαλής του είναι ο Πάνος Αγερίδης,ο οποίος  είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου στο Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Τεχνολογίας (ΕΛ.Ι.Ν.Τ.). Στέλεχος στην αεροπορική βιομηχανία, ο (ναυπηγός) Π. Αγερίδης προέρχεται από τον ναυπηγικό κλάδο.

 

– Κύριε πρόεδρε, πώς βλέπετε την κατάσταση που επικρατεί; Αναγνωρίζετε κάποιου είδους κινητικότητα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα;

– Φαίνεται πως ναι. Οι επίσημοι δανειστές μας –μιας και το χρέος μας πια είναι κρατικό– έπαψαν να έχουν τα αρνητικά συναισθήματα που εκδήλωναν έντονα το προηγούμενο διάστημα και τηρούν πιο θετική στάση. Από εκεί, ξεκινούν διάφορα…

Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποιος κλάδος που θα μπορέσει να συμβάλει περισσότερο στην προσπάθεια για ανάκαμψη του κλίματος; Λέτε να είναι ο τουρισμός;

– Υπάρχουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά στην ελληνική επιχειρηματική πραγματικότητα και, οπωσδήποτε, ο τουρισμός είναι ένα από αυτά. Αν μπορέσει να διευκολυνθεί η υλοποίηση επενδύσεων, θα έχουμε θετικές εξελίξεις. Προσέξτε! Δεν ισχυρίζομαι ότι οι ελληνικές ακτές πρέπει να καταντήσουν σαν τις ισπανικές –όπου δεν μπορείς να περάσεις ελεύθερα προς τη θάλασσα– αλλά εμείς πια είμαστε στο άλλο άκρο. Στις υπέροχες παραλίες της δυτικής Ελλάδας, από την Κυλλήνη και την Αιτωλοακαρνανία μέχρι Ήπειρο, δεν βλέπεις μια επένδυση της προκοπής. Και μιλάμε για αμμουδιές δεκάδων χιλιομέτρων. Υπάρχει περιθώριο ανάπτυξης, και η χώρα μας προσφέρεται για διάφορα είδη τουρισμού. Που είναι η περιβόητη «αστεροποίηση» των ξενοδοχείων και των καταλυμάτων που την σχεδιάζαμε ήδη πριν από τους Ολυμπιακούς του 2004 και δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί;

Υπολείπονται οι θεσμοί την Ελλάδα

– Υπάρχει υστέρηση σε θεσμικό επίπεδο…

– Υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν άμεσα και κάποια αργότερα. Εφόσον μειωθεί η γραφειοκρατία και διευκολυνθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις, θα έρθουν κι οι ξένοι. Να επενδύσουν. Όχι μόνο να αγοράσουν προβληματικές μονάδες… Πρέπει να κερδίσουμε τόσο το φθηνό τουρισμό –κάποτε στις εθνικές οδούς έβλεπες χιλιάδες ξένα αυτοκίνητα και τροχόσπιτα «αδέσποτων» τουριστών που άφηναν όμως χρήματα– όσο και τον τομέα των μεγάλων επενδύσεων. Αμερικανοί συνεργάτες μας στην ΕΑΒ μου… παραπονέθηκαν πρόσφατα ότι για να πάνε να παίξουν γκολφ στην Καλαμάτα, έκαναν πολύωρο και δύσκολο ταξίδι. Πιο εύκολα θα ήταν να πάρουν το αεροπλάνο και να πάνε στην Αττάλεια για γκολφ, μου είπαν. Ευτυχώς αυτό ειδικά πλέον άλλαξε. Δεν μπορεί όμως η Ελλάδα με αυτά τα νησιά και τις ακτές να μην έχει μαρίνες και να έχει η Τουρκία…

– Κάποιοι θεωρούν ατμομηχανή τον αγροτικό τομέα. Τι λέτε εσείς;

– Είμαι αισιόδοξος για τον αγροτικό τομέα. Εκεί είχαμε το «έγκλημα» των συνεταιρισμών, οι οποίοι ήταν μέρος των κομματικών μηχανισμών. Ξέρετε, συνεταιρισμοί υπάρχουν και στο εξωτερικό, αλλά εκεί ασκούν τη λειτουργία που υποδηλώνει το όνομά τους· προσπαθούν δηλαδή για το κοινό κέρδος των εταίρων. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει, δικαίως, την εικόνα της «καθαρής» χώρας, με ποιοτικά και γευστικά προϊόντα. Εφόσον λοιπόν κινηθούμε με βάση τις επιταγές των αγορών κι όχι με το τι θέλουμε εμείς ή τι έχουμε συνηθίσει να καλλιεργούμε για να πάρουμε την επιδότηση, τότε έχουμε πολλά περιθώρια ανάπτυξης. Δεν είναι δυνατό να πουλάμε εμείς 6.000 τόνους λάδι στον αραβικό κόσμο και οι Ισπανοί να πουλάνε 60.000 και 100.000 τόνους, χειρότερης μάλιστα ποιότητας.

Δεν είναι δυνατό να φεύγει το ελληνικό λάδι και το ελληνικό κρασί με βυτιοφόρα στο εξωτερικό. Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και στα βιολογικά προϊόντα και τα Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης. Γνωρίζω την κατάσταση που επικρατεί από τη θητεία μου ως διευθύνων σύμβουλος στο Εθνικό Σύστημα Διαπίστευσης, όπου παραμένω ακόμα ως επικεφαλής αξιολογητής. Όταν αποφασίζουμε ότι τα προϊόντα μιας περιοχής θα πιστοποιηθούν ως ΠΟΠ, δεν νοείται οι κάτοικοι των γειτονικών περιοχών –που δεν έχουν τις ίδιες προϋποθέσεις– να πιέζουν τον τοπικό βουλευτή και τελικά να «επεκτείνεται» η περιοχή για να συμπεριλάβει… όλη την Πελοπόννησο. Δεν πρέπει πλέον να υπερασπιζόμαστε τελείως ατομιστικά τα συμφέροντά μας.

«Είναι ντροπή να ναυπηγούνται σήμερα στην Κίνα εκατοντάδες βαπόρια ελληνικών συμφερόντων και να μην έχει κανένα τους ελληνικό εξοπλισμό πάνω του». Απλές σκέψεις από έναν έμπειρο της βιομηχανίας, όπως ο Πάνος Αγερίδης ο οποίος εκτός από πρόεδρος του ΕΙΔΙΠ είναι και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Ναυτικής Τεχνολογίας (ΕΛ.Ι.Ν.Τ.).

 

Το μέλλον της βιομηχανίας

– Κύριε πρόεδρε, η συζήτηση για το μέλλον της βιομηχανίας στην Ελλάδα έχει νόημα στις μέρες μας ή πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι έχουμε χάσει το τρένο;

– Διάβασα παλαιότερα  ένα κείμενο σχετικά με το πόσες απόπειρες έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα για παραγωγή αυτοκινήτων, και είναι εκπληκτικό ότι υπήρξαν 12 - 15 περιπτώσεις Ελλήνων επιχειρηματιών. Θυμάμαι ακόμα από τα φοιτητικά χρόνια μου τον Μαλκότση, που σχεδίαζε και κατασκεύαζε κινητήρες εσωτερικής καύσης στον Πειραιά. Καμία χώρα δεν μπορεί να αναπτύσσεται μονοδιάστατα, κι επομένως ούτε μόνο ο τουρισμός, ούτε μόνο η αγροτική παραγωγή –που είναι ευάλωτη στις φυσικές καταστροφές– μπορεί να στηρίξει και να εξασφαλίσει τη χώρα. Πρέπει… τα αυγά μας να τα έχουμε μοιρασμένα σε πολλά καλάθια. Η βιομηχανία δεν μπορεί να αποκλειστεί κατά κανένα τρόπο. Θα πρέπει να αποβάλουμε επιτέλους την κοσμοαντίληψη που έχουμε για την επιχειρηματικότητα και το κέρδος, τα οποία ταυτίζονται σχεδόν με το… προπατορικό αμάρτημα! Κάπως έτσι εγκαταλείφτηκε και η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος…

– Μια που την αναφέρατε, ξέρετε, κι εκεί υπάρχει η άποψη ότι δεν πρέπει να το παλέψουμε άλλο…

– Δεν είναι έτσι, κύριε Αντωνίου! Να κάνουν στην άκρη τα κόμματα, και οι συνδικαλιστές να γίνουν συνδικαλιστές κι όχι εκπρόσωποι κομμάτων. Το σωματείο της Boeing έκλεισε κάποτε τα εργοστάσια της εταιρείας στο Σηάτλ για τρεις μήνες. Κέρδισαν πολλά οι εργαζόμενοι· δεν είχαν όμως τη νοοτροπία ότι με τον αγώνα τους θα καταρρίψουν το σύστημα της ελεύθερης αγοράς για να στήσουν κάτι άλλο, παρωχημένο· αυτό δεν ήταν υπό διαπραγμάτευση. Υπάρχουν πολλοί εφοπλιστές που έχουν αυξημένο το πατριωτικό συναίσθημα και θέλουν να φέρουν βαπόρια εδώ για επισκευή. Δεν μπορεί όμως ο επιχειρηματίας να μην έχει εγγύηση για το πότε θα παραλάβει το πλοίο του…

– Το μέγεθος της Ελλάδας, λένε, είναι μικρό…

– Το μέγεθος της χώρας δεν είναι πρόβλημα. Το αντίστροφο συμβαίνει. Τον καιρό που έπαιζε ρόλο η εσωτερική αγορά και η παραγωγή γινόταν εσωτερικά, δεν μπορούσες να ανταγωνιστείς π.χ. τη βρετανική μεταλλουργική βιομηχανία που είχε μεγάλα εργοστάσια στο Σέφιλντ ή στο Μάντσεστερ και πούλαγε εσωτερικά στη μεγάλη αγορά της αλλά και στις αποικίες της. Τότε, πράγματι, δεν θα μπορούσαμε· τώρα δεν χρειάζεται…

– Γιατί το λέτε αυτό;

– Συζητούσαμε κάποτε με στελέχη της ιταλικής βιομηχανίας κατασκευής ελικοπτέρων Augusta και μου είχαν πει: «Εμείς πλέον δεν κατασκευάζουμε ελικόπτερα, εμείς είμαστε system designers, system integrators και after sales supporters. Τα ελικόπτερα τα φτιάχνουν Τούρκοι και Πολωνοί». Με τόσα πτυχία ανώτατης εκπαίδευσης, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, αντί να στέλνουμε την αφρόκρεμα της ελληνικής διανόησης στα εργοστάσια της Ευρώπης, θα έπρεπε να την κρατήσουμε εδώ και να δημιουργήσουμε βιομηχανική δραστηριότητα.

– Τι είδους; Βαριά βιομηχανία;

– Δεν είναι ανάγκη να παράγουμε μόνο εργαλειομηχανές. Βιομηχανική, με την ευρεία έννοια, είναι και η δραστηριότητα που περιλαμβάνει το σχεδιασμό και την ολοκλήρωση υπηρεσιών.

– Μιλάτε για μια ελαφριά βιομηχανία.

– Δεν είναι καθόλου «ελαφριά βιομηχανία»· μιλώ για αυτό που λέμε high value adding activities. Το «τρίψε, «συγκόλλησε», «χτύπα με το ματσακόνι» είναι δραστηριότητες που θα πάνε εκεί που τα εργατικά είναι χαμηλά· υπάρχουν όμως κι άλλοι κλάδοι που δεν δίνουν σημασία στο χαμηλό εργατικό κόστος. Η Boeing είχε κάποτε πρόγραμμα κατασκευής τμημάτων αεροσκαφών στη Ρουμανία, το οποίο στα τέλη της δεκαετίας του ’90 το έφεραν στην Ελλάδα που τα εργατικά ήταν υψηλότερα. Γιατί; Αυτό έγινε διότι το αντικείμενο είναι αεροπορικό και χρειάζεται να είναι απόλυτα διασφαλισμένη η ποιότητα των εργασιών και η αξιοπιστία στις παραδόσεις. Η ΕΑΒ εδώ και 20 χρόνια, σε αποκλειστική βάση, βγάζει περίπου το ένα τρίτο της ατράκτου του F16, για όλες τις χώρες του κόσμου. Υπάρχουν λοιπόν δραστηριότητες που μπορούν να γίνονται εδώ, σε εξειδικευμένα αντικείμενα που δεν μπορούν να παράγονται οπουδήποτε, ενώ μπορούμε να έχουμε δραστηριότητα σε κάθε βιομηχανικό κλάδο, κάνοντας αυτό που κάνουν και πολλοί άλλοι: δίνοντας την παραγωγή σε χώρες χαμηλού κόστους.

– Μπορείτε να μας δώστε ένα παράδειγμα;

– Η ναυπηγική βιομηχανία στην Ελλάδα είναι νεκρή. Είναι πολύ αμφίβολο αν μπορεί να αναζωογονηθεί και πάλι. Ξέρουμε την κατάσταση στον Σκαραμαγκά, την Ελευσίνα κ.ά. Στον κύριο τομέα, της ναυπήγησης πλοίων, θα μπορούσαμε, εφόσον αναπτύξουμε δική μας τεχνογνωσία και έχουμε πράγματι κάθε δυνατότητα γι’ αυτό –π.χ. το Μετσόβιο Πολυτεχνείο την έχει– μπορούμε να μπούμε σε τομείς όπως τα πολεμικά, τα κρουαζιερόπλοια και τα πλοία ειδικού τύπου και ειδικών φορτίων, όπως έχουν κάνει οι Φινλανδοί. Είναι γεγονός ότι η βαριά ναυπήγηση –στη μεγάλη της έκταση– έχει φύγει από την Ευρώπη και πήγε αρχικά στην Ιαπωνία. Όταν ακρίβυνε η Ιαπωνία, έφυγε και πήγε στην Κορέα. Και τώρα που η Κορέα θεωρείται ακριβή, έχει πάει κατά το ήμισυ στην Κίνα, και δεν ξέρω πού αλλού θα καταλήξει. Υπάρχει όμως και η παραναυπηγική βιομηχανία.

– Εδώ συμφωνείτε με τον Κώστα Σπύρου, πρόεδρο του ΕΛΙΝΤ και πανεπιστημιακού στο ΕΜΠ.

– Είμαι μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Ινστιτούτου και μοιράζομαι με τον κ. Σπύρου κοινές θέσεις. Έχουμε λάβει σημαντικές πρωτοβουλίες στο ΕΛΙΝΤ και θα συνεχίσουμε. Το 2010 συνδιοργανώσαμε μια ημερίδα, μαζί με την Maritime Technical Managers Association (MARTEΜCA). Πρόκειται για την ένωση των αρχιμηχανικών και των τεχνικών διευθυντών στις ελληνόκτητες ναυτιλιακές εταιρείες. Στόχος μας ήταν να φέρουμε σε επαφή τα μέλη της MARTEΜCA με τους Έλληνες κατασκευαστές στην παραναυπηγική βιομηχανία. Όταν οι μηχανικοί παρακολουθούν τη ναυπήγηση ελληνικών βαποριών στο εξωτερικό, για λογαριασμό των εταιρειών τους, θα μπορούσαν να προωθούν Έλληνες κατασκευαστές.

Έγινε η πρώτη γνωριμία και θέλουμε να κάνουμε άλλη μια εκδήλωση στη Σαγκάη, στο πλαίσιο της οποίας θα γνωριστούν Έλληνες κατασκευαστές με ναυπηγεία της Κίνας. Στη συνέχεια θα οργανώσουμε ένα διήμερο σεμινάριο, εδώ στην Ελλάδα, με θέματα όπως η πιστοποίηση και το branding προϊόντων. Να τους δείξουμε δηλαδή τι πρέπει να διαθέτουν για να εισέλθουν στα makers lists των ναυπηγείων της Άπω Ανατολής. Είναι ντροπή να ναυπηγούνται σήμερα στην Κίνα εκατοντάδες βαπόρια ελληνικών συμφερόντων και να μην έχει κανένα τους ελληνικό εξοπλισμό πάνω του. Οι Γερμανοί, για παράδειγμα, κάνουν το σχεδιασμό, βάζουν τη φίρμα τους πάνω σε ένα προϊόν αλλά όλη η παραγωγή γίνεται στην Κίνα, η οποία φιλοξενεί το low value adding activity, και με τον τρόπο αυτό τα ελληνικά πλοία εμφανίζονται με γερμανικής προέλευσης εξοπλισμό.

– Να κλείσουμε με κάτι για το ΕΙΔΙΠ;

– Αγωνιζόμαστε σε αυτό το Ινστιτούτο. Είμαστε κυρίως στελέχη επιχειρήσεων, πανεπιστημιακοί και σύμβουλοι επιχειρήσεων. Οι περισσότεροι είμαστε μηχανικοί, αλλά καλύπτουμε ένα πολύ ευρύ φάσμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Να φανταστείτε ότι στο Ινστιτούτο μας εντάσσονται μηχανικοί με δραστηριότητα που εκτείνεται από παραγωγή τροφίμων μέχρι εργοτάξια δημοσίων έργων, βιομηχανία αμυντικού υλικού και ναυπηγεία. Έχει πολλά να δώσει αυτό το Ινστιτούτο, γιατί οι άνθρωποί του είναι μέσα στην παραγωγή, γνωρίζουν τις διαδικασίες και ανταλλάσουν γνώσεις και εμπειρίες με σκοπό να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις τους. Δεν έχουμε καταφέρει να προσεγγίσουμε πλήρως όλο αυτό το δυναμικό, το οποίο είναι διασκορπισμένο σε όλη την Ελλάδα και σε δεκάδες κλάδους, αλλά προσπαθούμε συνεχώς.

 

 

MANAGEMENT

ACS ΚΑΙ ΠΥΡΝΑ ΔΩΡΙΖΟΥΝ ΠΑΙΔΙΚΑ ΕΙΔΗ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΣΕ ΚΕΝΤΡΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Στηρίζοντας τις πρωτοβουλίες δημιουργικής απασχόλησης και εκπαίδευσης, ως βασικό παράγοντα της ομαλής ένταξης των μικρών προσφύγων στην ελληνική κοινωνία, η ACS παρέχει τη δωρεάν μεταφορά ειδών πρώτης...

ΕΩΣ 10/1/2020 ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ «ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» ΤΟΥ ILME

Το Ινστιτούτο Logistics Management Ελλάδος (ILME) συνεχίζοντας να ενισχύει το θεσμό των Ελληνικών Βραβείων Αριστείας στα Logistics «Μέγας Αλέξανδρος», ανακοίνωσε στις 6/12 την έναρξη υποβολής των υπο...

ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΤΩΝ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΕΣΠΕΡΙΔΑΣ ΤΗΣ ΕΕL

Με τίτλο “F&B Market: Logistics Needs & Trends” η Ελληνική Εταιρεία Logistics πραγματοποίησε στις 2 Δεκεμβρίου θεματική εσπερίδα, υπό την αιγίδα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά. Σ...

Κλείσιμο [X]